Jako podstawowy środek ogniowy organicznych pododdziałów
wsparcia wojsk zmechanizowanych, powietrzno-desantowych i piechoty
górskiej służy głównie do:
- niszczenia i obezwładniania siły żywej i środków ogniowych
przeciwnika,
- burzenia lekkich obiektów fortyfikacji polowych,
- niszczenia opancerzonego sprzętu bojowego przeciwnika,
- wykonywania przejść w inżynieryjnych zaporach drutowych,
- zadymiania punktów obserwacyjnych i stanowisk ogniowych
przeciwnika,
- oświetlania terenu pola walki.